Een leven zonder Maux is niet meer denkbaar. Dat kan Rasta beamen. Waar zij is is hij en andersom. Ze golven zij aan zij door het landschap en spelen ondoorgrondelijke spelletjes. Krijgertje spelen is het meest populair. Dat gaat als volgt: ze liggen roerloos op het terras elkaar uit een ooghoek aan te staren. Als een luipaard staat Maux op en loopt tergend langzaam richting wei, iedere drie passen schuin achterom glurend waar Rasta blijft. Als hij niet meteen komt keert ze om en lokt hem mee. Dat duurt niet langer dan paar seconden en dan stormt hij achter haar aan.

In een fractie van een seconde vraag ik me af wat mijn speelgoedkonijn doet op het terras. Dit konijn is echt en bij nadere inspectie erg ziek. De oogjes zijn niet meer te onderscheiden en veel beweging zit er niet: myxomatose. Voor de rest is het een schattig stevig dier. Wat moet ik er mee? In een doos zetten en wegbrengen aar de afgesloten tuin van mijn buurman zodat mijn honden dit zieke dier niet als speelbal gebruiken? Nee, dit konijn moet dood, snel en pijnloos.