Het is lente in het bos. De zon schijnt al vroeg in de ochtend tussen de kale boomtakken, de witte charolaisrunderen liggen tevreden te herkauwen en de vogels oefenen hun voorjaarslied. In dit vredige plaatje past een ouderwetse boswachter met een verrekijker om zijn nek. Maar de boswachter is uitgestorven. Hij heeft plaats gemaakt voor een computer met daarachter een terreinbeheerder die werkers inhuurt om het bos te onderhouden. Dat doen deze mensen niet met een verrekijker, daar komt groter materiaal aan te pas.

Ik hoorde het al van een afstand: een ongelooflijke herrie midden in het stilste deel van de Hoorneboegse heide waar nog maar weinig wandelaars en hondenbezitters zich laten zien. De herrie werd veroorzaakt door een medewerker van het Goois Natuurreservaat. Op deze eerste mooie lentedag stond de man met een bladblazer om zijn nek grond te verplaatsen. Een breed pad moest ontdaan worden van bladeren, midden in het bos. Er vielen weinig bladeren weg te blazen want dat had de wind immers deze winter al gedaan. Daarom was de groenarbeider aarde aan het verplaatsen die wel een meter de lucht in werd geblazen.

Het was een treurig gezicht. Twee kilometer verder, aan de andere kant van het gebied kon ik het gejank van het apparaat nog horen. Er is iets dat ik niet goed begrijp. Als de tijden voor de natuurbeschermers zo slecht zijn hoe kan het dan bestaan dat er mensen worden ingehuurd om niet bestaande bladeren van een bospad weg te blazen? Ik ga ze straks die vraag stellen. Als het antwoord me niet bevalt stop ik met betalen van mijn contributie. Ik heb geen zin om deze wijze van oorverdovend bosbeheer te ondersteunen.